یه جا نوشته بود: اهمیت نمیدم که چند بار و چند نفر بهم بگن که دوستم دارن... من حس دوست داشته شدن رو ندارم...   این چقدر منم...

بعضی روزها رو آدم دلش میخواد تموم نشه، یا تکرار بشه... ولی بعضی روزها رو دلش میخواد زود بگذره، تموم بشه...هیچوقت تکرار نشه...حتی تو خاطراتش هم نمونه...از بس که نمیگذرن این روزها...

آدم عجیبی بود... هیچوقت نمی گفت دوستم داره... اما برای شنیدن تمام مزخرفاتی که می گفتم ذوق داشت...      

من فکر میکنم که اگه بمیرم هم توی قبر دلم برات تنگ میشه ...

دیروز راننده آلبوم داریوش گذاشته بود،  آهنگ دوم یاور همیشه مومن بود... مطمئن بودم با شنیدن اولین کلمه ش اشکام میاد پایین..‌. خواهش کردم آهنگ رو رد کنه...قبول کرد... گفت بعضی وقتها یه چیزهایی به خاطرات آدم میچسبن...  

لعنت به این میز شلوغ... من فقط سکوت تورا درین هیاهو میشنوم... تو آن آرامش منی که یکباره نازل می شود... و من غرق در نگاه توام... بابا......

ما هم خودمونو اسیر کردیما... اسیر دوست داشتنامون... اسیر خواستنامون... اسیر بودن و نبودنامون...  یه روزی انقد همه چیو جدی گرفتیم که همین دوست داشتن و خواستن و بودنمون بر باد رفت...دیگه نبودیم...بعد هی نبودیم... نبودیم...نبودیم...   حالا من خیلی قشنگ نگفتم...ولی استاد کدکنی قشنگ گفته: دشوارترین شکنجه...

با هیچکسم میل سخن نیست... چرا واقعا آدم باید به جایی برسه که دلش نخواد با کسی حرف بزنه؟ اونم وقتی که کلی حرف توی سرشهف کلی ایده، کلی هیجان... ولی فقط باید یه درپوش روشون بذاره و هیچی نگه... چرا هیچکسی نیست که بشه باهاش دو کلمه حرف حساب زد؟ فقط باید حرفایی رو زد که بقیه میخوان، نه اون حرفی رو که میخو...

ببین نونوشی هیچوقت آدم رو برای خودش نمیخوان، برای چیزی که هست،  آدم رو برای خودشون میخوان،  چون حس خوب بهشون میده،  همین اینکه فک کنی خودت خیلی خاصی که طرف اومده ابراز علاقه کرده اشتباهه...  

در بلاتکلیفترین حالت ممکن گیر کردم... دلم مردن میخواد... امروز رو عجیبی بود...هنوز نمیتونم درکش کنم...شبیه فیلم بود...فیلمی که پایان ندارم... دلم میخواست زمان متوقف میشد...کاش میشد زد عقب دوباره تکرار کرد...دوباره.... دوباره...دوباره... نمیدونم چرا...خسته تر از اونم که بخوام به علتش فکر کنم... مثل ی...

باید بیشتر با هم حرف بزنیم... همدیگه رو بهتر بشناسیم... اینجوری میفهمیم کی و کجا همدیگه رو ناراحت نکنیم... میفهمیم چطوری به هم کمک کنیم، چطوری همدیگه رو خوشحال کنیم...  

بعد از مدت‌ها دوری دوباره برگشتم... برگشتم که بنویسم...

بعد از اینهمه وقت نبودن هیچ حرفی برای گفتن نداری!!

دلتنگی می کنـم ولی بهـانه نمی گـیرم به یـادت می افـتم ولی اشک نــمــی ریــــــزم تو را می خــواهم ولی ســراغــت را نــمی گــیـرم خــواب تــو را مــی بــیــنــم ولـــی تــعبــیــر آمدنــت را نـمـی کــنم بـی قــرار مــی شــوم ولـــی  گله نــمـی کنم دلم می گیـرد ولی  حتی صـدایـت نمـی کـنم قــول داده ام...

گاهی سکوت نشانه حماقت توست... گاهی نشانه جهل و نادانی... گاهی نشانه ترس... سکوت تو هیچوقت معنای خوبی نداره... خسته نشدی همه عمرت سکوت کردی نونوشی... یکم به خودت بیا احمق...

کاش... این روزا همش پر از حسرت اتفاقهایی هستم که کاش میفتاد... این روزا رو دوست ندارم... چرا نمیگذرن...  

من مانده ام تنهای تنها... خودتم نمیدونی چیکار داری میکنی نونوشی... کاش میدونستی آخر این راه به کجا میرسه... واقعا دیگه تحملشو ندارم... کاش قبول نکرده بودم... امیدوارم همه چی درست بشه...

واقعا فکرشو میکردی به اینجا برسی نونوشی؟ این تعریف جامع و کاملی از بدبختیه...  

از همه زندگی متنفرم......

میدونم همش بهونست... یه دروغ تازه داری بذار دردامو بگم بت ...حالا که دوسم نداری تو سرم بلا آوردی ...منو از ریشه سوزوندی تازه جون گرفته بودم... رفتی و پیشم نموندی ... میدونم دیگه نمیخوای عشقمو آروم آروم دارم از یادت میرم بخدا قسم فقط میخوام  بدونی بی تو و چشمای نازت میمیرم چطور دلت اومد  بشکنی قلبمو ...