از صبح اینجا منتظر نشستم که بیاد... حالا وقتی هم بیاد که با من نیست...فقط وانمود می کنه که هست... ولی من خودمو می زنم به اون راه... من فکر می کنم که پیش من نشسته و... خودمو می زنم به نفهمی...مثل دیشب...مثل پریشب...مثل وقتی که ...

همه ی آنهایی که مرا میشناسند میدانند چه آدم حسودی هستم... و همه ی آنهایی که تو را می شناسند... لعنت به همه ی آنهایی که تو را می شناسند...!

یک عمر دیکتاتور قلب تو بوده ام... تُف به دمُکراسی که برایم رقیب ساخت   " احسان پرسا "

در مذهب ما باده حلال است ولیکن بی روی تو ای سرو گل اندام حرام است

خدایا نذار بیفتم... فقط امیدم به شماست...

بگو من از کی بگیرم...حتی یه بار سراغتو دارم حسودی می کنم...به آیینه اتاق تو کاش جای اون آیینه بودم...هر روز تورو می دیدمت اگر که بالشت بودم...هر لحظه می بوسیدمت  

هر کسی را که بخواهد عزیز می دارد... و هر کسی را بخواهد خوار می کند... فقط اوست که بر همه چیز تواناست...

عاشق تلخی زندگی میشوم‏; وقتی "زندگی‏" تو باشی و "تلخی‏"‏،عطر روی گردنت!‏

حکایت رفاقت من و تو ، حکایت قهوه ایست که امروز به یاد تو تلخ نوشیدم که با هر جرعه بسیار اندیشیدم که این طعم را دوست دارم یا نه ؟ و آنقدر گیر کردم بین دوست داشتن و نداشتن که انتظار تمام شدنش را نداشتم و تمام که شد فهمیدم باز هم قهوه می خواهم حتی تلخ تلخ تلخ !

تــــــو چـــنـــان زیبــــا شــــده ای میــــان شعـــرهــــایــــم کـــه گـــمــان نــــکنــــم خــــودت هـــم بــــدانــــی اینــکه میـــخوانــــی شــعر نیـــســت خــــود تــــویــــی...!

بعد از تو  باران را  این سوی شیشه آوردم  " احسان پرسا "

خدایا... می بینی...هنوز هم مثل قبل بی عدالتی و بی انصافی تکرار شد... آخه چرا باید اینجوری باشه؟؟ اینا که باید آدم خوبای قصه ت باشن چرا؟؟؟ امروز هم به اندازه ی 26 شهریور حالم گرفته شد... از ماه شهریور متنفرم...

بگو چه مخدری در بودنت هست..... که این همه نبودنت را درد میکشم!‏...

اگه این زندگی باشه...اگه این سهمم از دنیاست...من از مردن هراسم نیست یه حسی دارم این روزها...که گاهی با خودم میگم...شاید مُردَم هواسم نیست

هر کس آزار من زار پسندید ولی نپسندید دل زار من آزار کسی

روی زمینی زندگی میکنیم که خودش راجوگرفته چه انتظاری از آدم هایی که در آن زندگی میکنند میتوان داشت

  تو به افتادن من در خیابان خندیدی ... و من حواسم به چشمان مردم شهر بود که مبادا عاشق خنده هایت شوند...

گنجشک می خندید به اینکه چرا هر روز بی هیچ پولی برایش دانه می پاشم... من می گریستم به اینکه حتی او هم محبت مرا از سادگی ام می پندارد...

عادت ندارم درد دلم را ، به همه کس بگویم ..! ! ! پس خاکش میکنم زیر چهره ی خندانم.. ، تا همه فکر کنند . . . نه دردی دارم و نه قلبی

خدایا... چقدر این مخلوقات شما عجیب غریبن... چقدر از مردن می ترسن... همین ترس هم باعث شده هر جا کم میارن خودشونو می زنن به مردن که دل آدم به رحم بیاد... ولی نمی دونن که مردن دلسوزی نداره... خوب برو بمیر...چه کاری از من برمیاد؟؟؟ همه یه روز می میریم... نمی فهمم چرا هر کس میخواد بره بمیره میاد سراغ من....