من از جستجوی خودم به تو می رسم...

به گمانم من گم شده ام...

در لابه لای نبودن هایت...

پیدایم کن...

دیرگاهی ست کسی در من نمی خندد...

و این آدمک که می بینی...

جز مشتی آه و خیال چیزی نیست...

پیدایم کن...

تا این منِ گمشده ام پیدا شود...

و با لبخندت تمام گلدان ها به گل بنشینند...

م ماه طرح لبخند تو را بگیرد...

امتیاز بدهید :