چه روزهای عجیبیه این روزها... احساس می کنم روی سطح لغزنده راه می رم... هرچی راه می رم بی فایده... هی زمین می خورم... با بدبختی بلند می شم...یه قدم برمی دارم...اما باز میفتم... بدجوری گیر افتادم میون این رورها...        

بگذار کسی نداند که چه‌گونه من به جای ِ نوازش‌شدن، بوسیده‌ شدن،  گزیده شده‌ام!        

دل پیش کسی باشد و وصلش نتوانی لعنت به من و زندگی و عشق و جوانی تو دیگه سر و کله ت از کجا پیدا شد؟؟؟        

دلم گرفته... یعنی شکسته...        

نسترن فضول نخون...        

من درد تو را ز دست آسان ندهم....        

آشیان ِ تهی ِ دست ِ مرا مرغ ِ دستان ِ تو پُر می سازند آه مگذار ، که دستان من آن اعتمادی که به دستان ِ تو دارد به فراموشی ها بسپارد آه مگذار که مرغان ِ سپید دستت دست ِ پُر مهر ِ مرا سرد و تهی بگذارد          

یک هفته گذشت... بدون اینکه آب از آب تکون بخوره... خداروشکر...        

کاش می شد... کاش تو هم به اون چیزی که من فکر می کردم فکر می کردی...        

خنده بر لب می زنم تا کس نداند راز من ور نه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت        

چقدر سخته... هیچوقت نتونستم به موقع و به جا حرفمو بزنم... همیشه به خاطر سهل انگاری خودم یا خجالتم یا ملاحظه بی مورد خودم رو نابود کردم... همیشه قضاوت شدم چون به وقتش از خودم دفاع نکردم... همیشه محکوم شدم... باز هم همیشه سکوت کردم... اوایل فک می کردم دیگران فکر می کن آدم احمقی هستم... اما الان مطمئنم...

But If you stay I'll make you a night like no night has been or will be again I'll sail on your smile I'll ride on your touch I'll talk to your eyes And I love so much        

در خانه من عشق خدایی می کرد بانوی هنر هنرنمایی می کرد من زیستنم قصه مردم شده است یک "تو" وسط زندگیم گم شده است...        

کاش تو مثل بقیه نبودی... کاش مثل بقیه فکر نمی کردی... کاش متفاوت بودی... کاش پیشم می موندی...          

دل که می گیرد نمی گوید کجا باید گریست گریه کردن در خیابان نیز آرامم نکرد سعدیا گفتی که مهرش می رود از دل ولی مهر رفت و ماه آبان نیز آرامم نکرد          

او... جهان من است...داستان من است...هرچند نداند...نخواند...نخواهد که بداند....          

امروز روز اول بود... تا ظهر خوابیدم...یا خودمو زدم به خواب... بعدش یه حموم طولانی... ناهار با خانواده... تماشای رازبقا... چای بعدازظهر... تماس تلفنی با هاجری... باز چای... یه ذره درس... باز چای... چای... چای... چای... ... ... ... ....          

اونی که لیاقت ما رو نداره، خب نداره دیگه، غصه بی لیاقتی مردم رو هم ما باید بخوریم؟          

  ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺁﻣﻮﺧﺘﻢ : ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺍﺯ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻌﯿﺪ ﻧﯿﺴﺖ. ﺁﻣﻮﺧﺘﻢ : ﺍﺯ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺑﺖ ﻧﺴﺎﺯﻡ. ﺁﻣﻮﺧﺘﻢ : ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ، ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺗﺮﻡ. ﺁﻣﻮﺧﺘﻢ : ﺗﻼﻓﯽ ﮐﺮﺩﻥ، ﺍﺯ ﺍﻧﺮﮊﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯽ ﮐﺎﻫﺪ . ﺁﻣﻮﺧﺘﻢ : ﮐﻢ ﺁﻭﺭﺩﻥ، ﻗﺴﻤﺘﯽ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯿﺴﺖ. ﺁﻣﻮﺧﺘﻢ : ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﻭﻗﺘﻬﺎ ﻫﯿﭻ ﻭﺍﮊﻩ ﺍﯼ ﺁﺭﺍﻣﺖ ﻧﻤﯿﮑﻨﺪ. ﺁﻣﻮﺧﺘﻢ : ﺑﻪ ﺑﻮﺩﻧﻬﺎ ﺩﯾﺮ ﻋﺎﺩﺕ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺑﻪ ﻧﺒﻮ...